Dominiek Masschelein

© Humo

…
‘Geen enkele wetgeving kan die sociologische realiteit aan banden leggen. Maar waarom zijn we zo gefixeerd op de Franstaligen in de Rand? De Vlamingen zijn de grootste groep in België, economisch gezien staan ze ook het sterkst. De voorbije generatie ontwikkelde een sterk cultureel bewustzijn. We vertonen zelfs de kenmerken van een natie. Hebben wij dan zo weinig zelfvertrouwen?’

‘Op Vlaams grondgebied wonen nu eenmaal op bepaalde plekken veel Franstaligen. We moeten daarmee leven. De Franstalige Gemeenschap mag daar niet actief zijn. Maar als je die discussie wilt stoppen, dan moet je als Vlaamse Gemeenschap een aantal initiatieven nemen naar die Franstalige gemeenschap. Waarom moet het bibliotheekdecreet bepalen dat 75 procent van de boeken in het Nederlands moet zijn? Waarom moeten wij ons als zelfbewuste Vlamingen bezighouden met de boeken die Franstaligen mogen lezen? Probeer dat eens uit te leggen aan de moderne mens die eerder naar de wereld kijkt dan naar de navel van Vlaanderen.

‘In plaats van tegen de Franse Gemeenschap een strijd te voeren, zou de Vlaamse Gemeenschap een onthaalbeleid kunnen voeren. Zonder afbreuk te doen aan het territorialiteitsbeginsel, zou dat veel efficiënter zijn om die opkomende francofonie onder controle te krijgen. Zo’n beleid kan de spanningen wegnemen, ook rond de splitsing van het kiesarrondissement. Daar heb je niet eens een staatshervorming voor nodig. Wij vinden dat dat overal ter wereld moet kunnen. Maar niet in ons eigen land.’

We zullen ons sneller bekommeren om de Marokkaanse gemeenschap in Antwerpen.

‘Ik ben blij dat u dat zegt.’
…

© De Standaard

Het lijkt erop dat de cdH niet meer is dan een vazalpartij van de PS. Telkens Milquet haar mond opentrekt is het alsof Di Rupo zelf aan het woord is. Madame Non zijn ze haar zelfs gaan noemen. Ondertussen werkt ze iedereen danig op de zenuwen met haar onverzettelijke houding, en dat voor iemand van de tweede kleinste fractie in het parlement. Als dat nog lang blijft duren dan moet men misschien overwegen om haar in te ruilen voor de PS. Het origineel is altijd beter dan de copy. Zo zal het ook voor iedereen duidelijk zijn welk vlees er in kuip zit.

Dat we dan met een asymmetrische coalitie zitten, lijkt op het eerste zicht vreemd, maar het zou de logica zelve zijn. We leven per slot van rekening in een asymmetrisch land. Op deze manier zitten de vier grootste partijen aan de tafel en kan er eens serieus onderhandeld worden. De cdH is immers een kleuter-partijtje dat enkel maar mag meespelen dankzij de CD&V. CD&V heeft de cdH zelfs niet nodig om de gewenste christendemocratische accenten in een regeerakkoord te leggen. Ze zijn overigens geen echte christendemocraten meer, maar “humanisten”. In de praktijk blijkt dat dus niet meer dan een lauw socialistisch afkooksel te zijn. Echte Vlamingen vinden tomatensoep zonder balletjes nu eenmaal niet te vreten, met andere woorden: overboord kieperen die handel.

Zo wordt ook het probleem van de 2/3de meerderheid is onmiddellijk wat kleiner. Een oranje-blauw-blauw-rode coalitie heeft 91 zetels. Dat wil zeggen dat er slechts 9 stemmen moeten gezocht worden bij de oppositie. De SP.A, met haar 14 stemmen, heeft beloofd een ernstige (geen schaamlapje) staatshervorming te steunen. We kunnen ook verwachten dat een combinatie van MR-PS meer bereidheid zal tonen om deftige staatshervorming te maken. Zij zullen bij de volgende verkiezingen heus niet ziek worden van een bedorven humanistisch groentensoepje.

Hieronder staan nog twee drie goede analyses over de cdH:

Geen land te bezeilen met CDH

CdH wil bestendiging van l’état PS

Laat ons beginnen met een joekel van een understatement: het gaat echt niet goed met de formatie van Yves Leterme. Voor de Vlamingen kan er geen twijfel over bestaan dat het vooral de houding is van de Franstalige christendemocraten van CdH die de opstart van een roomsblauwe federale regering erg bemoeilijkt. Voorzitster Joëlle Millequet speelt haar rol van hautaine diva bijna perfect. PS-voorzitter Elio Di Rupo zou nauwelijks beter kunnen doen.

De partij sterkt Millequet nu in haar halsstarrige houding. Volgens de leiding van CdH moet de partij immers “vastbesloten” verder doen met haar “redelijke” standpunten. Tevens stelt men dat de formateur beter eens wat meer aandacht zou tonen voor de “echte noden van de bevolking”. Een standpunt dat de moeite loont om eens wat van naderbij te analyseren.

CdH catalogeert het halsstarrige non inzake alles wat met verdere en/andere staatshervorming te maken heeft als “redelijk”. De huidige bevoegdheidsverdelingen en de financiering van de lagere overheden (vooral gewesten en gemeenschappen) zitten in België zeer onredelijk en inefficiënt in elkaar. Elke neutrale specialist inzake de organisatie van federale staten is het daarover eens. Eén van de gevolgen van die kaduke staatsstructuren is dat men in Wallonië nauwelijks prikkels voelt om de hand aan de ploeg te slaan inzake de grote sociaal-economische problemen waar de regio nu al decennia lang mee kampt. De financieringsstromen vanuit Vlaanderen volstaan om niet volledig weg te zinken in een poel van ellende.

Die kromme en verkrampte situatie raakte bekend als l’état PS: doe niet te veel aan die sociaal-economisch problemen (daar maak je jezelf als politici op korte termijn niet populair mee), bevestig de mensen in hun lot, geef de Vlamingen de schuld van alles en overtuig de mensen dat alleen de PS echt voor u zorgt.

Die situatie wil CdH bestendigen. Het is even dramatisch als lachwekkend te denken dat men op die wijze de echte noden van de bevolking tracht te lenigen.

Patrick Martens over de schaduw van de PS

Yves Leterme (CD&V) probeert de regeringsonderhandelingen weer vlot te trekken. Hij zal niet alleen voor het communautaire veel politieke creativiteit nodig hebben om te slagen.

De toestand is misschien nog niet hopeloos, maar wel heel ernstig. Bij het begin van de koninklijke time-out als politiek tijdverdrijf in het voorbije weekend, meende formateur Yves Leterme dat er geen sterke regering kan komen zonder een consensus over de kerntaken van de federale staat en van de gewesten en gemeenschappen. Al die entiteiten zouden constructief moeten samenwerken. ‘Het ontbreken van deze consensus vormt een bedreiging voor de welvaart en het welzijn van de bevolking en voor de goede werking van de instellingen’, zei Leterme.

Maar aan de top van de politiek in dit land is er helaas bitter weinig gedaan om die steile ambities waar te maken. Voor de parlementsverkiezingen van 10 juni was er wel tijd voor verkennende gesprekken tussen christendemocraten en socialisten over de vorming van een rooms-rode regering, maar niet om een staatshervorming voor te bereiden. De kiezers trokken bovendien een dikke streep door de gesmede coalitieplannen.

Na 10 juni was de eerste aanwijzing voor een institutionele impasse al dat Didier Reynders (MR) als informateur in een eindverslag van ruim 200 pagina’s over zijn gesprekken met Jan en alleman amper tien lijnen aan het communautaire besteedde. Hij noteerde kort en bondig dat de Vlaamse partijen wél een staatshervorming willen en de Franstalige partijen níét. Koninklijk onderhandelaar Jean-Luc Dehaene (CD&V) mocht vervolgens niet te lang in de weg lopen met zijn expertise inzake het hervormen van het federale België. Na een dergelijk slordige aanloop Vlaamse en Franstalige lijstjes met communautaire eisen uitwisselen, kon op Hertoginnedal slechts uitmonden in een formatiecrisis.

Dit mag overigens niet de indruk wekken dat de oranje-blauwe onderhandelaars elkaar in sociaaleconomische dossiers gemakkelijker vinden. Ook op dat vlak krijgen liberalen en Vlaamse christendemocraten meer dan hun lief is te maken met een ‘linkse’ CDH als dwarsligger. De afwijzing door voorzitster Joëlle Milquet van centrumrechts gekleurde voorstellen over onder meer de sociale zekerheid steunt op een herstel van de contacten met de Mouvement Ouvrier Chrétien (MOC), de Franstalige vleugel van de christelijke arbeidersbeweging. Tegelijk haalt die MOC zijn mosterd bij Ecolo en nog meer bij de PS van Elio Di Rupo. Via deze netwerken zijn veel CDH-amendementen voor de onderhandelingen op Hertoginnendal zelfs geschreven op kabinetten van PS-ministers.

Over die schaduw van de PS over de formatie is tot nog toe minder geweten dan over de vrees van CDH en MR om bij de Waalse verkiezingen in 2009 door de troepen van Di Rupo de rekening gepresenteerd te krijgen voor enige toegeeflijkheid tegenover de Vlaamse wensen van CD&V/ NVA en Open VLD. Helemaal ondenkbaar voor CDH en MR is het daarom trouwens ook dat oranje-blauw voor communautaire hervormingen die een tweederdemeerderheid vergen, geen beroep zou doen op de PS en alleen zou terugvallen op Vlaamse oppositiepartijen, zoals N-VA-voorzitter Bart De Wever durft te suggereren.

Ook die afwegingen zal Leterme moeten meenemen in zijn nieuwe onderhandelingsschema’s.

Patrick Martens

In al dat communautaire geweld tussen de Vlamingen en de franstaligen zouden we wel eens durven vergeten dat er ook nog duitstalige landgenoten zijn. Blijkbaar hebben zij ook eigen communautaire verzuchtingen. Deze zijn uiteraard even legitiem en verdienen ook de nodige aandacht. Zie hier:

“Ook Duitstaligen willen eisen op tafel leggen”
Terwijl de onenigheid tussen Vlamingen en Franstaligen op communautair vlak tot een opschorting van de regeringsonderhandelingen heeft geleid, volgen de Duitstaligen in ons land de gesprekken aandachtig. En het uur om hun eisen op tafel te gooien, is nog niet gekomen, vindt de minister-president van de Duitstalige gemeenschap, Karl-Heinz Lambertz.

Minderheid
“Dat is niet veranderd sinds we bestaan: we zijn een minderheid in België en we zijn geen orkestleider, noch spelen de eerste viool. Momenteel wachten we af. We volgen aandachtig wat er gebeurt en vanaf wanneer er schot in de zaak komt, zullen we zien wat dat voor ons betekent”, legt Lambertz uit.

Staatshervorming
In februari raakten de zes Duitstalige partijen het eens over een reeks standpunten die ze willen verdedigen in het kader van een staatshervorming. Het gaat daarbij om de gegarandeerde vertegenwoordiging van de Duitstalige Belgen in de Kamer, de verbetering van het statuut van de Duitse taal - niet noodzakelijk door de wet te veranderen, maar gewoon door ze te respecteren - en de creatie van een Duitstalige gemeenschap als definitieve deelstaat in het Belgisch systeem.

Meer bevoegdheden
De Duitstalige gemeenschap neemt in ons land een specifieke plaats in. Toen ze in 2005 enkele bevoegheden overnam van het Waalse gewest, zette de gemeenschap een stapje in de richting van een gemeenschapsgewest. De eisen van de Duitstaligen slaan ook op het Waals gewest. “Onze ambitie is duidelijk: we willen niet minder, maar meer bevoegdheden, die vooral van het gewest komen. Maar dat ligt momenteel niet op tafel en we willen dat er niet op gooien. Onze sleutelwoorden zijn voorzichtigheid, gezond verstand en strategische noodzaak”, besluit de regeringsleider. (belga/hln)

Het Laatste Nieuws - 17/08/2007 - luc van der kelen

Het heeft Yves Leterme bloed, zweet en tranen en zelfs een stuk van zijn imago gekost om met kleine stapjes vertrouwen te doen groeien bij zijn gesprekspartners. Met de Open Vld, waarmee de relaties na zovele jaren sterk verzuurd waren, is dat goed gelukt, in die mate dat de twee partijen naar elkaar zijn toegegroeid, maar de Franstaligen hebben gisteren laten weten hoe ze dat appreciëren. Ze zijn er, Milquet en Maingain op kop,met Reynders er schoorvoetend achteraan, met de bulldozer doorgegaan.

De positieve signalen van de jongste dagen waren puur bedrog, alleen al omwille van de strategie om eerst de Vlaamse eisen in handen te krijgen en die daarna te koop te laten gooien, op de meest agressieve manier mogelijk, en totaal overtrokken. Wie vertrouwt die mensen nog, die dure eden zweren en ze nadien met de glimlach en met malicieuze bedoelingen met de voeten treden?

De Vlaamse onderhandelaars hadden, niet zonder gevaar voor de eigen geloofwaardigheid, rekening houdend met de Franstalige gevoeligheden een heel gemodereerde lijst samengesteld, waarin de quasi totaliteit van de sociale zekerheid werd ontzien, om daarna een antwoord te krijgen, waarop geen enkel Vlaamse gevoeligheid wordt ontzien. Ik volg de politiek al vijftig jaar, maar ik heb het op deze manier, met dergelijke gewetenloosheid, nog nooit gezien.

Nochtans zouden de Franstalige partijen slimmer moeten zijn. Vlaanderen is perfect in staat om als een autonome staat te functioneren. Het zal er niet armer van worden. Dat is voor de Franstaligen in België niet het geval. Zij hebben veel meer te verliezen bij een abrupte scheiding tot 20 percent van hun welvaart dan dat ze iets zouden inboeten bij een nieuw akkoord met de Vlamingen. Wel integendeel zouden ze daar geen financieel nadeel bij doen en de interpersoonlijke solidariteit zou onaangetast blijven.

Als de Franstalige houding leidt tot een Tsjechoslovaaks scenario voor ons land, zullen het de Brusselse en Waalse werklozen, zieken, invaliden, gezinnen zijn die de prijs zullen betalen. En meneer Sarkozy in Parijs zal niet met een cheque naar Brussel komen.