BHV eenzijdig splitsen is geen christendemocratische oplossing
Posted on 02 May 2010
De hele BHV saga is met een sisser afgelopen. De Franstalige Kamerleden trokken aan de alarmbel waardoor het wetsvoorstel naar de prullenmand werd verwezen en het dossier weer terug naar af is. Voor wie er nog aan twijfelde is het bij deze bewezen dat de eenzijdige spitsing juridisch/technisch gewoon onmogelijk uit te voeren is. Ik vind dat geen slechte zaak omdat een eenzijdige splitsing haaks staat op het christendemocratisch gedachtegoed en dit op drie punten.
Primo, een strikte toepassing van het territorialiteitsbeginsel, zoals voorgesteld in het wetsvoorstel, is niet te verzoenen met het personalistisch wereldbeeld van de christendemocratie. Daar waar het territorialisme de persoon ondergeschikt maakt aan het grondgebied waarop hij leeft, neemt het personalisme de mens als maatstaf voor het politiek denken en handelen. In de Vlaamse rand rond Brussel woont een historische Franstalige gemeenschap die sterke culturele, sociaal-economische en politieke banden heeft met de hoofdstad. Als christendemocraten trouw blijven aan hun eigen filosofie en de mens als maatstaf voor hun politiek handelen nemen dan zijn compensaties (zoals faciliteiten, inschrijvingsrechten, apparentering) voor een splitsing van BHV perfect verdedigbaar. Opmerkelijk is dat het Grondwettelijk Hof in haar arrest iets gelijkaardigs schreef. (http://www.const-court.be/public/n/2003/2003-073n.pdf B.9.7.) Deze belangrijke nuance wordt door politici gemakshalve achterwege gelaten.
Ten tweede valt een stemming van Nederlandstaligen tegen Franstaligen ook niet te verzoenen met een tweede belangrijk aspect van het christendemocratisch gedachtegoed, namelijk dat onze samenleving maar succesvol kan zijn als als de verschillende gemeenschappen waaruit ze is opgebouwd constructief samenwerken. Het personalisme beschouwt taalgemeenschappen, geloofsgemeenschappen, culturele gemeenschappen, verenigingen, kortom het ganse middenveld als de bouwstenen van onze maatschappij. De Vlaamse en de Franstalige gemeenschap zijn de twee belangrijkste bouwstenen van onze maatschappij. De politieke praktijk van de voorbije drie jaar heeft voldoende aangetoond hoe belangrijk het is dat zij opnieuw, samen, op constructieve wijze, verder bouwen aan onze samenleving.
Tenslotte moeten we ook het principe van het rentmeesterschap in gedachten houden. Een eenzijdige splitsing van BHV zou de relaties tussen Franstaligen en Nederlandstaligen zodanig verzieken dat een communautaire dialoog gedurende vele jaren onmogelijk is. En laat dat nu net veel belangrijker zijn dan de discussie over een kieskring. De echte uitdagingen liggen in de hervorming van onze staatsstructuur. Als we op lange termijn onze welvaart en ons welzijn willen veiligstellen dan moeten we onze staatsstructuur drastisch vereenvoudigen en slagkrachtig maken. Dan moeten we de deelstaten en lagere besturen meer autonomie geven. Deze hervormingen zijn hoogdringend. Een eenzijdige splitsing zou slechts een pyrrusoverwinning zijn.
Omwille van deze drie redenen moeten we onderhandelen met de Franstalige gemeenschap als we de kieskring BHV willen splitsen. Dat daarbij allerlei compensaties en modaliteiten zullen worden afgesproken is niet meer dan normaal en zelfs wenselijk. Als het water toch te diep zou blijven rest er nog één andere oplossing. We kunnen nog altijd terugkeren naar de oude arrondissementele kieskringen. Daar was helemaal niets mis mee, in tegendeel, kleinere kieskringen staan dichter bij de mensen en geven meer inspraak aan de kiezers ten nadele van de partijbureaus. Het betekent wel dat een aantal politici hun kar moeten keren en holle slogans zoals “onverwijld”, “zonder prijs” en “5 minuten politieke moed” terug inslikken. En ja dat komt neer op gezichtsverlies…
The BHV eenzijdig splitsen is geen christendemocratische oplossing by Dominiek Masschelein, unless otherwise expressly stated, is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 2.0 Belgium License.
1 Response to BHV eenzijdig splitsen is geen christendemocratische oplossing
De franstaligen in de rand zijn een minderheid, maar geen historische. Faciliteiten, OK, voor zover die uitdovend zijn en enkel van toepassing op de op dat moment daar gedomicilieerde inwoners, niet op nieuwkomers.
En met apparentering breid je het probleem net uit tot heel Vlaams-Brabant, je maakt het immers nog meer de moeite waard om met Franstalige lijsten heel de provincie te gaan bestoken omdat de overloop van Vlaams-Brabant of Brussel erbij komt. Dan maak je van Vlaams-Brabant pas helemaal de overloop van (“franstalig”) Brussel.