… en het einde is nog niet in zicht. Momenteel zitten we weer in een soort intermezzo, de tweede poging is mislukt. Derde keer goede keer? Laten we het hopen. De vraag is echter wat is er nodig om de volgende keer wel succesvol te zijn. Het antwoord daarop ligt voor de hand: een communautair akkoord. De socio-economische thema’s zijn al aanbod gekomen en er liggen al 8 deelakkoorden klaar. Met die nuance dat de zaken met budgettaire impact nog tussen haakjes staan omdat er nog geen bespreking is geweest van de begroting. Maar goed, we kunnen stellen dat de principes vastliggen.

Hoe bereik je nu een communautair akkoord? Het is een kwestie van een doorbraak te realiseren in één specifiek, significant dossier, waardoor de partners een basis van vertrouwen kunnen leggen. BHV is hiervoor het ideale dossier. Het is het symbool, zowel voor de Vlamingen als de Franstaligen, bij uitstek. Het moet onvermijdelijk opgelost worden. Een onderhandeld akkoord hierover zal het nodige vertrouwen scheppen bij de Franstaligen.

Een andere constante bij communautaire akkoorden is dat je pas iets kan krijgen als je evenveel in ruil geeft. We hebben geleerd dat onderhandelen over borrelnootjes weinig zoden aan de dijk bracht. Dus is het tijd om bij het geven en het nemen over te schakelen op grotere kwantiteiten. Kwantiteiten waarover Michel Daerden sprak na z’n overwinning bij de gemeenteraadsverkiezingen: “Ces grands accords, ces grands accords exceptionnels.” Kwantiteiten waarvan je hand toch even beeft alvorens je het akkoord tekent. Kwantiteiten waarvan je tegenstander kan zeggen: “Zie eens wat wij hebben kunnen verkrijgen”, maar waar je evengoed kan zeggen: “Zie eens wat wij hiervoor in ruil hebben gehad!”

Op die manier moet BHV opgelost worden. Een dergelijke aanzet tot oplossing werd reeds gesuggereerd door Etienne Vermeersch. Zijn voorstel was eenvoudig: Breidt Brussel uit met 4 faciliteitengemeenten: Drogenbos, Kraainem, Linkebeek en Wezembeek-Oppem. Laat vervolgens in overblijvende faciliteitengemeenten de faciliteiten uitdoven. Splits BHV.

Dergelijk voorstel heeft alle ingrediënten van un grand accord. De Franstaligen krijgen hun gevraagde uitbreiding van Brussel waardoor hun electoraat niet verloren gaat. Dat ze Wemmel en Sint-Genesius-Rode niet krijgen zullen ze wel aanvaarden. In Wemmel is er namelijk geen duidelijke franstalige meerderheid en Sint-Genesius-Rode bij Brussel (de corridor) zou leiden tot een regelrechte burgeroorlog. Ook het verlies van de faciliteitengemeenten langsheen de taalgrens (van Komen tot Voeren) zal hen electoraal niet deren want de Franstalige partijen komen niet op in Vlaamse gemeenten. Bovendien geldt de afschaffing van de faciliteiten evengoed voor de Nederlandstaligen in Wallonië. Iedereen moet dus rechten opgeven.

Wat met de Vlamingen? Bart De Wevers hart zal ongetwijfeld enkele tikken overslaan moest hij dit voorgeschoteld krijgen. Stel u voor: een morzel grond afgeven aan die Walen! Die morzel grond zou net geen 20 km² groot zijn. Op een omvang van 13.522 km² (de oppervlakte van het Vlaams Gewest) is dat ongeveer 0,15% van het territorium. Hou er dan nog rekening mee dat er op die 0,15% om en bij de 36000 mensen wonen waarvan naar schatting 80% Franstalig is. Dat maakt dat er 7200 (Nederlandstalige) Vlamingen, Brusselaar worden. In ruil daarvoor wordt BHV gesplitst én worden de faciliteiten in de rest van Vlaanderen, al dan niet geleidelijk, afgeschaft. In die gemeenten wonen nu bijna 67000 mensen waarvan minstens (een beredeneerde gok) 1/3de Franstalig is. In de strijd tegen de verfransing lijkt me dit een goede zaak. Elke rechtgeaarde nationalist kan na deze rekenoefening niet anders dan zo een deal aanvaarden, ongetwijfeld na een stevige traan om het verloren gegane grondgebied te hebben weggepinkt.