Dominiek Masschelein

Na jarenlang studentenvertegenwoordiger geweest te zijn, durf ik af en toe nog wel eens kijken naar het reilen en zeilen van het wereldje. Daarbij is de Veto mijn voornaamste blik op de stuvers van vandaag, al gebruik ik occasioneel wel eens Schamper, maar ik vind hun website weinig overzichtelijk.

Ik moet zeggen dat het een gemoedelijk, eigenlijk zelfs saai jaar was met afgezaagde thema’s zoals financiering en diversiteit. Tot vandaag, Veto kopt namelijk: HEIBEL BIJ VVS, W&K weg bij VVS. Blijkbaar heeft de studentenraad van W&K grote problemen met de nieuwe statuten die volgens hen illegaal en communistisch zijn. De gewraakte passage bevindt zich in artikel 15. Dat bepaalt dat wanneer een lid zijn lidmaatschap opzegt, VVS moet worden uitgenodigd om zich te kunnen verdedigen.

Degenen die mij een beetje kennen, weten dat ik op het gebied van statuten en reglementen een ongelooflijke miereneuker ben. In mijn ogen moeten regels minutieus correct opgesteld worden zodat ze coherent en jurdisch juist zijn. Een dergelijk dispuut is met andere woorden zeer interessant om eens uit te spitten. De zaak is eigenlijk zeer eenvoudig en het antwoord kan gevonden worden in de fameuze vzw wet.

Artikel 12, eerste lid van de vzw wet stelt heel duidelijk:

Elk lid van een vereniging is vrij uit te treden door het indienen van zijn ontslag bij de raad van bestuur.

Dit wil dus zeggen dat de bepalingen in artikel 15 van de statuten van VVS in strijd zijn met de vzw wet en dus bijgevolg nietig zijn. Sterker nog, indien de raad van bestuur van VVS de uittreding van een lid zou trachten te verhinderen op basis van haar statuten, stelt zij zich bloot aan juridische vervolging. Een studentenraad die op schriftelijke wijze laat weten uit VVS te stappen moet met andere woorden geschrapt worden van de ledenlijst.

De bepaling in de vzw wet is eigenlijk de logica zelve en een gevolg van de grondwettelijke vrijheid van vereniging. Deze vrijheid garandeerd alle burgers en verenigingen van dit land het recht om zich naar believen te verenigen zolang dit de openbare orde niet in het gedrang brengt. Dit wil ook zeggen dat iedereen het recht heeft om zich niet aan te sluiten bij een vereniging en niet kan gedwongen worden om lid te worden of lid te blijven van een vereniging. Het is dit tegen dit laatste dat VVS zondigt. De aanklacht van de W&K studentenraad is dus helemaal terecht.

Is het zover gekomen om dat de bestuurders van VVS zich niet ter dege geïnformeerd hadden over de basisprincipes van vzw wetgeving of is dit inderdaad ontstaan vanuit een communistische, weinig democratische visie op de studentenbeweging die bij heel wat vvs’ers duidelijk aanwezig is, of is het een slinkse manier om studentenraden aan hen te binden, uit angst voor een alternatieve koepel (Op dit moment speelt het aantal leden geen rol in de bepaling van het subsidiebedrag van VVS, maar indien er een alternatieve koepel zou opgericht worden, zullen de subsidies a rata van het aantal leden verdeeld worden over de twee)?

Vermoedelijk is het een combinatie van deze elementen. In ieder geval hebben ze net het omgekeerde bereikt van wat ze wensten. Ze zouden er goed aan doen deze statuutswijziging niet te publiceren in het staatsblad en de W&K studentenraad een kleine verontschuldiging aanbieden.

Op een moment dat niemand het verwachtte, en vanuit een hoek die ook niemand verwachtte is BHV weer op tafel gegooid. De Franstaligen kondigen aan dat ze geen procedures meer zullen voeren tegen het wetsvoorstel en dat ze een onderhandelde oplossing verwachten. Gevolg: binnen afzienbare tijd komt het wetsontwerp op de plenaire. Gevolg: paniek en chaos slaat toe bij sommige partijgenoten.

In ieder geval is de logica van deze zet ver zoek en als ze er al is nogal discutabel. Op het eerste zicht lijkt het op het beroemde “who will blink first?” spel. Twee auto’s razen tegen hoge snelheid op elkaar af. Degene die het eerst uitwijkt verliest. Als er niemand uitwijkt, verliezen beide spelers. Een belangrijke veronderstelling hierbij is dat de twee auto’s ongeveer even sterk zijn, of anders gesteld dat de onderhandelingsposities even sterk zijn. Een Smart het laten opnemen tegen een Mercedes lijkt me niet conform de veronderstelling. In dit geval zitten we hier. De Franstalige positie is bijlange niet zo sterk als de Vlaamse. Ze rijden de “who will blink first” wedstrijd in de Smart.

Ten eerste is hun onderhandelingspositie niet geloofwaardig. De laatste maanden hebben ze geen enkele duimbreedte willen toegeven in het BHV dossier, getuige daarvan het belangenconflict. Dat ze nu plots al hun troeven uit handen zouden geven, houdt geen steek en te verwachten valt dat ze op het laatste moment alsnog belangenconflicten of een alarmbelprocedure zullen inroepen om de splitsing van BHV tegen te houden.

Ten tweede is hun dreigement om de regering te laten vallen ook niet zeer krachtig. De laatste maanden hebben aangetoond dat het al dan niet bestaan van een federale regering geen impact heeft op de economische toestand van het land. De toestand van onze economie is vooral onderhevig aan internationale factoren die ontsnappen aan de controle van de federale regering. Bovendien zijn de Franstaligen, financieel gezien, veel afhankelijker van de federale staat dan de Vlamingen. Tenslotte zou de daaruit voortvloeiende crise de regime het land wel eens in een richting kunnen duwen waar de Franstalige inwoners helemaal niet willen heen gaan.

Aangezien hun actie niet echt te verklaren valt binnen de context van de federale logica, moet er dus een andere logica achterzitten. Meer dan waarschijnlijk speelt de verhouding tussen de MR en de PS hier een zeer grote rol. Misschien is de wederzijdse aversie danig groot geworden dat ze aansturen op nieuwe verkiezingen in de hoop dat één van beiden als duidelijke winnaar uit de bus komt. Dat Ecolo en CDh helemaal meestappen in die logica is niet verwonderlijk aangezien alle peilingen hen mooie winst voorspellen. BHV is het ideale dossier om een dergelijk scenario in gang te zetten.

In ieder geval hebben de Franstaligen hun positie niet versterkt met deze laatste zet. Al proberen ze wel te doen alsof dat toch het geval is, door de hete patat door te schuiven naar Leterme en de CD&V. Ze rekenen er, niet helemaal onterecht, op dat Leterme alles zal doen om premier te blijven en daarbij zelfs bereid is om het kartel op te offeren. De honger naar de postjes in sommige CD&V kringen is enige kans die de Franstaligen hebben om hun slag thuis te halen en dat zullen ze ten volle proberen uitbuiten.

Het valt enkel af te wachten hoe de Vlaamse kamerleden zich zullen opstellen. De maanden is het ongenoegen en de frustratie over het ondermaatse resultaat niet minder geworden. De kans is reëel dat zij voor zichzelf een historische rol weggelegd zien en dat ze een einde zullen stellen aan dit circus. Misschien is dat nog de beste oplossing.

De zaak is zo klaar als een klontje: de Franstaligen zijn begonnen met het spelletje “who blinks first”, dus spelen wij het spel gewoon mee. Gedurende 2 weken kunnen we proberen om alsnog een akkoord te bereiken en kan het spel eindigen zonder verliezer. Als dat niet lukt, zijn er twee mogelijke uitkomsten: ofwel ‘blinken’ de Franstaligen en start er weer een procedure ofwel ‘blinkt’ er niemand en wordt de kieskring gesplitst en valt de regering.

De laatste dagen is er weer heel wat te doen rond de notionele aftrek, de wettelijke regeling voor ondernemingen die toelaat om bepaalde investeringen af te trekken van de belastingen. Voor meer informatie: zie Google.
Nu blijkt dat via die regeling de Nationale Bank €17 miljoen minder belastingen betaald. Dat is blijkbaar niet zo goed onthaald bij de sossen. Volgens hen is dit oneigenlijk, zelfs frauduleus gebruik van de regeling. Dirk Van der Maelen, de ondervoorzitter van de SP.A pakte ermee uit nadat Reynders had hen uitgedaagd om met een dergelijk voorbeeld op de proppen te komen. Op die manier trachten de sossen aan te tonen dat de wet niet deugd en maar beter kan afgeschaft worden.

Mijns inziens bewijzen ze voor volgende 2 zaken:
Ten eerste weten ze niet goed wat ze willen. De sossen hebben per slot van rekening die wet mee goedgekeurd in het vorige kabinet. Nu komen ze blijkbaar tot de conclusie dat ze daar eigenlijk tegen zijn.
Ten tweede tonen ze nog maar eens hun absolute bestuurlijke incompetentie aan. Door te beweren dat de wet niet deugd en fraude mogelijk maakt, geven ze toe dat ze wetten goedkeuren waarvan ze de reikwijdte nochde impact kennen.

Na begrotingsminister Freya, die de vierkantswortel van 25 niet kent en slechts kan optellen en aftrekken; na het geknoei met het stookoliefonds en na de begroting met verlies, blijft de SP.A, zelfs vanuit de oppositie, bewijzen dat ze een bende knoeiers zijn en dat de kiezer op 10 juni, zoals gewoonlijk, gelijk had.

‘Kas is leeg door rechtse maatregelen’

NAMEN - Als de kas van de federale overheid leeg is, dan komt dat door maatregelen die rechts heeft gewild. Dat zei PS-voorzitter Elio Di Rupo zondag op een bijeenkomst van zijn partij.
Hij richtte zijn pijlen vooral op de notionele intrestaftrek, een maatregel die er onder impuls van de liberalen kwam. Die kost 2,4 miljard euro, een pak meer dan de PS-voorstellen om de koopkracht te verhogen.

© Belga, zondag 20 januari 2008

Zegt de man wiens partij al 20 onafgebroken aan de macht is…
Zegt de man wiens illustere partijgenoot Guy Mathot ooit volgende degoutante quote liet optekenen: “La dette publique, on ne sait pas comment elle est arrivée, mais elle disparaîtra d’elle-même.”

Amper twee procent van de studenten aan de Vlaamse universiteiten en hogescholen zijn buitenlanders met een Erasmusbeurs. En buiten Nederlanders, zijn er weinig buitenlanders die zonder zo’n beurs hier komen studeren.

Volgens Guy Tegenbos is de verklaring dubbel. Onze universiteiten en hogescholen zijn nog vaak in zichzelf gekeerd. Ze sluiten weinig akkoorden met buitenlandse zusterinstellingen voor Erasmusuitwisselingen. Ze vinden dat wat die instellingen bieden, niet ‘evenwaardig is’ met wat zijzelf bieden.
Daarnaast zijn de kerktorenmentaliteit en het provincialisme in Vlaanderen de voornaamste drempels.. Jongeren kiezen een universiteit of hogeschool vlakbij huis. Ze reizen zelfs niet binnen Vlaanderen van de ene instelling naar de andere als die beter is voor de specialiteit die hen interesseert.

De Vlaamse Vereniging van Studenten ziet het ruimer en wijst erop dat een gebrek aan financiële middelen een belangrijke drempel blijft. Er zijn te weinig mobiliteitsbeurzen en de beurzen zijn niet aangepast aan de levensduurte van het land van bestemming.
Ook de bureaucratie, zoals Visaproblemen, houdt nog steeds veel studenten tegen. Bovendien zijn er steeds meer gegadigden zijn dan plaatsen.

Vlaams minister van Economie en Innovatie Patricia Ceysens (Open VLD) denkt dat meer lessen in het Engels meer buitenlandse studenten naar Vlaanderen kan halen. Ze pleit ervoor om de taalregelgeving voor het hoger onderwijs aan te passen. Ze volgt daarmee een aanbeveling van de commissie-Soete, die het innovatie-instrumentarium in Vlaanderen doorlichtte.
Ook Vlaams minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke (SP.A) vraagt zich af of er in het hoger onderwijs meer les gegeven mag worden in een andere taal. Hij vraagt aan het onderwijsveld om na te gaan of de regels aangepast moeten worden.

VVS waarschuwt echter voor een taalbarrière en vraagt maatregelen als taalopleidingen voor studenten, het inpassen van vreemde talen in bestaande opleidingen en taalcursussen aan democratische prijzen.

Een versoepeling van de taalregeling in het hoger onderwijs kan zeker een positieve bijdrage leveren aan internationalisering ervan. In de masteropleidingen moet het vrijer gebruik van vreemde talen, niet alleen het Engels maar ook het Frans of het Duits etc. toegestaan worden.
Uiteraard mag dit niet zomaar. Het moet een reële toegevoegde waarde bieden voor de opleiding. Studenten moeten inderdaad in de aanloop naar een masteropleiding voldoende taalonderwijs krijgen. De bacheloropleiding is hiervoor het geschikte vehikel. Bovendien moeten ook de proffen een zeker niveau van taalkennis hebben. Er is namelijk niets zo slecht als les krijgen in het flenglish. Er zijn voldoende taaltesten op de markt, bijv de TOEFL-test, om dat minimaal niveau te bepalen.
Tenslotte ligt er ook een verantwoordelijkheid bij de politiek. De Vlaamse parlementsleden moeten ook eens op een volwassen manier durven debatteren over vreemde talen in het hoger onderwijs en niet steeds vervallen in kneuterige nationalistische reflexen of ouderwetse calimerocomplexen.

Deze post verscheen ook op Edublogs.be

Volgens de studiekostenmetingen uitgevoerd door de KULeuven en de UGent zijn de studiekosten de laatste 20 jaar met een factor 2 tot 2,5 gestegen. Onder studiekosten verstaat men de kosten voor cursussen of handboeken, duurzaam lesmateriaal en eventuele stages of excursiereizen. Voor de meeste opleidingen bedragen deze 300 tot 450 euro per academiejaar. Het totaal bedrag per academiejaar (studiekosten + inschrijvingsgeld + vervoer en/of kot) zou komen op ongeveer €2000 (tot €5000 voor kotstudenten). Twintig jaar geleden waren deze bedragen respectievelijk 1.030 euro en 1.980 euro.

Niettemin blijft het hoger onderwijs in Vlaanderen goedkoop en is de return on investment voor een diploma hoger onderwijs nog steeds fenomenaal. Vergelijk het gemiddeld verschil in loon tussen een hooggeschoolde en een laaggeschoolde, over een beroepsloopbaan van, laten we zeggen, 40 jaar. Breng vervolgens de gemiddelde studiekosten in mindering en je zal zien dat er geen enkele andere investering bestaat die evenveel of meer oplevert.

Deze post verscheen ook op Edublogs.be

De laatste weken zit er een vettig haartje in de boter bij SP.A-SPIRIT. SPIRIT kan het namelijk niet verkroppen dat SP.A hen niet te hulp is geschoten toen bleek dat ze niet mogen meespelen met het Octopusoverleg. Bert Bleiter schoot prompt uit zijn krammen en dreigde met een regeringscrisis binnen de Vlaamse Regering. Dat kwam uiteraard zeer belachelijk over want de zetels van SPIRIT zijn niet nodig voor een meerderheid in het Vlaams Parlement. SP.A-fractieleider Peter Vanvelthoven dacht er blijkbaar ook zo over en wist te vertellen dat Bert niet moest proberen om spelletjes te spelen, of anders gezegd: zijt braaf of ge vliegt eruit!

De reactie van Vanvelthoven schoot dan in het verkeerde keelgat van SPIRIT-voorzitster Bettina Geysen, die onmiddellijk het ganse kartel in twijfel trok. Ondertussen trekt ze zelfs haar stoute schoenen aan en eist ze garanties voor de verkiezingen van 2009. De SPIRIT kopstukken gingen er in juni overal twintig tot dertig procent op vooruit, terwijl de hele lijst met 20 tot 30 procent achteruit ging, volgens La Bettina. Iets wat fijntjes ontkracht wordt door een collega blogger.

Volgens mij hebben ze bij SPIRIT al lang in de mot dat het gedaan is met profiteren van de socialistische kartelpartner. De stilte vanuit SP.A hoek lijkt me in dat opzicht veelzeggend. Het enige dat Caroline Gennez kwijt wou over het geklaag van SPIRIT was “geen commentaar”… Vandaar dat SPIRIT nu tracht te doen alsof zij het slachtoffer zijn en dat ze onheus worden behandeld door de SP.A. Op die manier proberen ze de schuld voor het opbreken van het kartel, wat er zit aan te komen, af te schuiven op de sossen.

Enkel lukt dat niet zo goed door de nogal amateuristische, zeg maar ronduit lachwekkende, communicatie van SPIRIT bij monde van haar voorzitster. Nog een prachtig voorbeeld hiervan is te vinden op de SPIRIT website: Spirit stapt niet mee in noodregering. Dat lijkt me nogal evident, zonder verkozenen in de kamer… [roflol]

De redenen waarom de SP.A van SPIRIT af wil, liggen voor de hand. Ik som er enkelen van op:
1. Ze willen zich herprofileren, meer socialisme, terug weg uit het centrum. SPIRIT past niet in dat plaatje
2. Het communautaire ligt de socialisten niet zo goed. Bovendien is er nu onontgonnen terrein aan de unionistische kant van het politieke spectrum. Dat zal ongetwijfeld een zeker segment van het kiespubliek aanspreken.
3. SPIRIT heeft electoraal gezien geen toegevoegde waarde, ze nemen enkel plaats in op de lijst. Overbodige ballast m.a.w.
4. Ze zijn nergens nodig.

Spirit moet ook zitje krijgen in octopusgroep
Bert Anciaux (Spirit) is boos: ‘Als wij geen plaats krijgen in de octopusgroep, heeft de Vlaamse regering een probleem.
…
Maar als Spirit geen plaats krijgt in de octopusgroep, dan heeft de Vlaamse regering een probleem: dan zal ik een heel lastig lid van die regering worden. Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) heeft dat al goed begrepen.’

© DS Online

Moehaha, zeveraar. SPIRIT is niet nodig om een meerderheid te behouden in het Vlaams Parlement. Dumpen die kleuterpartij! Dan zijn de sossen ook verlost van dat dood gewicht.

Hieronder vind je een link naar een radio debat tussen enerzijds Minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke en anderzijds VVS (Vlaamse Vereniging van Studenten) voorzitter Ward Poelmans (Ugent) en COMAC’er Koen Hostyn (Ugent).

Het debat geeft een werkelijk ontluisterend beeld van VVS. Nog nooit zijn de studentenvertegenwoordigers zo slecht voor de dag gekomen. Ze verkondigen flagrante onwaarheden en trekken enkel de kaart van universiteitsstudenten die eindeloos willen verderstuderen op kosten van de samenleving. Ze merken blijkbaar ook de kleine incorrectheden in het betoog van de minister niet op. Men kan zich dus echt wel de vraag stellen of deze mensen hun dossiers kennen. Hebben ze ooit eens de moeite genomen om het ontwerp van decreet te lezen? Het kost de minister dan ook helemaal geen moeite om brandhout te maken van het VVS standpunt.
http://www.radio1.be/programmas/och1/515983/

… en het einde is nog niet in zicht. Momenteel zitten we weer in een soort intermezzo, de tweede poging is mislukt. Derde keer goede keer? Laten we het hopen. De vraag is echter wat is er nodig om de volgende keer wel succesvol te zijn. Het antwoord daarop ligt voor de hand: een communautair akkoord. De socio-economische thema’s zijn al aanbod gekomen en er liggen al 8 deelakkoorden klaar. Met die nuance dat de zaken met budgettaire impact nog tussen haakjes staan omdat er nog geen bespreking is geweest van de begroting. Maar goed, we kunnen stellen dat de principes vastliggen.

Hoe bereik je nu een communautair akkoord? Het is een kwestie van een doorbraak te realiseren in één specifiek, significant dossier, waardoor de partners een basis van vertrouwen kunnen leggen. BHV is hiervoor het ideale dossier. Het is het symbool, zowel voor de Vlamingen als de Franstaligen, bij uitstek. Het moet onvermijdelijk opgelost worden. Een onderhandeld akkoord hierover zal het nodige vertrouwen scheppen bij de Franstaligen.

Een andere constante bij communautaire akkoorden is dat je pas iets kan krijgen als je evenveel in ruil geeft. We hebben geleerd dat onderhandelen over borrelnootjes weinig zoden aan de dijk bracht. Dus is het tijd om bij het geven en het nemen over te schakelen op grotere kwantiteiten. Kwantiteiten waarover Michel Daerden sprak na z’n overwinning bij de gemeenteraadsverkiezingen: “Ces grands accords, ces grands accords exceptionnels.” Kwantiteiten waarvan je hand toch even beeft alvorens je het akkoord tekent. Kwantiteiten waarvan je tegenstander kan zeggen: “Zie eens wat wij hebben kunnen verkrijgen”, maar waar je evengoed kan zeggen: “Zie eens wat wij hiervoor in ruil hebben gehad!”

Op die manier moet BHV opgelost worden. Een dergelijke aanzet tot oplossing werd reeds gesuggereerd door Etienne Vermeersch. Zijn voorstel was eenvoudig: Breidt Brussel uit met 4 faciliteitengemeenten: Drogenbos, Kraainem, Linkebeek en Wezembeek-Oppem. Laat vervolgens in overblijvende faciliteitengemeenten de faciliteiten uitdoven. Splits BHV.

Dergelijk voorstel heeft alle ingrediënten van un grand accord. De Franstaligen krijgen hun gevraagde uitbreiding van Brussel waardoor hun electoraat niet verloren gaat. Dat ze Wemmel en Sint-Genesius-Rode niet krijgen zullen ze wel aanvaarden. In Wemmel is er namelijk geen duidelijke franstalige meerderheid en Sint-Genesius-Rode bij Brussel (de corridor) zou leiden tot een regelrechte burgeroorlog. Ook het verlies van de faciliteitengemeenten langsheen de taalgrens (van Komen tot Voeren) zal hen electoraal niet deren want de Franstalige partijen komen niet op in Vlaamse gemeenten. Bovendien geldt de afschaffing van de faciliteiten evengoed voor de Nederlandstaligen in Wallonië. Iedereen moet dus rechten opgeven.

Wat met de Vlamingen? Bart De Wevers hart zal ongetwijfeld enkele tikken overslaan moest hij dit voorgeschoteld krijgen. Stel u voor: een morzel grond afgeven aan die Walen! Die morzel grond zou net geen 20 km² groot zijn. Op een omvang van 13.522 km² (de oppervlakte van het Vlaams Gewest) is dat ongeveer 0,15% van het territorium. Hou er dan nog rekening mee dat er op die 0,15% om en bij de 36000 mensen wonen waarvan naar schatting 80% Franstalig is. Dat maakt dat er 7200 (Nederlandstalige) Vlamingen, Brusselaar worden. In ruil daarvoor wordt BHV gesplitst én worden de faciliteiten in de rest van Vlaanderen, al dan niet geleidelijk, afgeschaft. In die gemeenten wonen nu bijna 67000 mensen waarvan minstens (een beredeneerde gok) 1/3de Franstalig is. In de strijd tegen de verfransing lijkt me dit een goede zaak. Elke rechtgeaarde nationalist kan na deze rekenoefening niet anders dan zo een deal aanvaarden, ongetwijfeld na een stevige traan om het verloren gegane grondgebied te hebben weggepinkt.